Puszcza Jodłowa

Obwód ochronny Dąbrowa

Lasy Gór Świętokrzyskich rozsławił Stefan Żeromski w poemacie „Puszcza Jodłowa” i w innych swoich utworach literackich. Zachwyt nad nią udzielił się badaczom, którzy wykazali i wciąż wykazują w różnej skali, fenomen naukowy tego obszaru. Jednak najważniejszym z fenomenów pozostaje las, a w nim wyżynny jodłowy bór mieszany Abietetum polonicum. Zbiorowisko o charakterze endemicznym, uznane przez innych badaczy europejskich. Po raz pierwszy zostało opisane w 1928 roku na podstawie materiałów z Gór Świętokrzyskich.

Zbiorowisko to występuje tylko na terytorium Polski. Jego największe połacie możemy obserwować w Górach Świętokrzyskich (w tym ŚPN) oraz na Roztoczu. Lasy tego typu występują przede wszystkim na glebach brunatnych kwaśnych i murszowo glejowych. Głównym gatunkiem w drzewostanie i bardzo częstym w niższych warstwach lasu jest jodła pospolita. W domieszce występuje przede wszystkim buk, dąb szypułkowy i dąb bezszypułkowy. Rzadziej osika, olsza czarna, brzoza brodawkowata, świerk. Warstwa krzewów najliczniej jest reprezentowana przez malinę oraz bez koralowy. Rzadziej jarzębinę i kruszynę.

Z roślin zielnych najczęściej spotykane są: szczawik zajęczy, konwalijka dwulistna, kosmatka owłosiona, wietlica samicza, narecznica krótkoostna, gajowiec żółty, borówka czarna. Z mszaków możemy dostrzec płonnika strojnego, tujowca tamaryszkolistnego, merzyka pokrewnego, rokietnika pospolitego oraz żurawca fałdowanego.

Występujący na terenie Świętokrzyskiego Parku Narodowego wyżynny jodłowy bór mieszany, różni się zdecydowanie od tego samego zespołu leśnego znajdującego się w Górach Świętokrzyskich, lecz pozostającego poza terenem ŚPN. W Świętokrzyskim Parku Narodowym przyroda gospodaruje niemal sama, bez udziału człowieka. W przeciwieństwie do terenów nie objętych ochroną i wykorzystywanych gospodarczo, możemy obserwować tu naturalną sukcesję biologiczną, dużą ilością martwej materii organicznej i większą bioróżnorodnością.